VENRES 2 MAIO 2008
Duas imáxenes que mostran a Coral Polifónicacantando no Altar Maior do Santuario
.
Un momento moi emotivo desta velada musical foi, a
actuación dun artista que tocou o CHISTU e o TAMBORIL
dúo instrumental típico do País Vasco
Mostrando las entradas con la etiqueta relixioso. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta relixioso. Mostrar todas las entradas
lunes, 5 de mayo de 2008
Imáxenes da actuación da Coral Polifónica de Amurrio (Alava) no Santuario de San Campio
Duas imáxenes que mostran a Coral Polifónicacantando no Altar Maior do Santuario
.
Un momento moi emotivo desta velada musical foi, a
actuación dun artista que tocou o CHISTU e o TAMBORIL
dúo instrumental típico do País Vasco
martes, 18 de marzo de 2008
O Cruceiro da Praza do Telleiro - A súa historia
A vida é filosofía. Os feitos ou sucesos configuran a historia. E ao home correspondelle a reflexión. E neste devir dos acontecementos preguntamos o por qué do Cruceiro na Praza do Telleiro. E a resposta flúe a borbotóns como o auga dunha fonte: Figueiró é un lugar de fe. Como reza na fachada do templo: “esta é a casa de Deus vivo e a porta do ceu”. Un Santuario non é un suceso ó azar; é consecuencia dun silogismo puro: San Campio é unha milagre que sobrepasa os umbrais da vida ordinaria dos homes.
A fe dos nosos antepasados grita hoxe dende o silencio do noso maxestuoso Cruceiro. Entre os anos 1871 e 1874 lévase a cabo a obra de reforma e ampliación do templo parroquial, e no ano 1875, como se dun broche de ouro se tratara constrúise o noso Cruceiro, como se fose un mandato que a mesma vida impoñía, e é que a fe cando é viva non pode encerrarse, e se isto pretendérase facer, estouparía como un volcán.
O Cruceiro da Praza do Telleiro é unha fermosa peza arquitectónica de orde composta. Prescindindo da fachada do templo parroquial é a xoia máis preciada do entorno histórico artístico parroquial.
A cimentación está composta por pedra de pizarra e cal. Sobre a cimentación ten un enlosado, no seu perímetro, de sillería de 42 cm. de ancho e 12,25 cm. de groso. O enlosado sirve de apoio a base do cruceiro, que ten 90 cm. de alto, gardando a mesma forma circular, e formando unha escocia de arriba abaixo, dividida en tres fileiras de sillería.
Sobre a base ten catro escalóns, formando cada un, un polígono regular de oito lados tamén de sillería con as súas cornisas. Sobre os escalóns apoia un pedestal de 1,60 m. de alto, gardando a mesma forma de polígono que os banzos. Cada un dos lados ten 44 cm. de ancho. E nos oito lados leva oito emblemas da Pasión en relieve; un por lado.
O pedestal sostén o asta circular e o capitel con unha altura de 4,20 m., incluida a base e a cornixa, adornada de florituras, propias da orde corintia. O capitel destaca coas follas de acanto. Sobre o capitel arranca unha peza con a súa escocia que sirve de base á Cruz, labrada figurando madeira rústica.
A Cruz leva dun lado a imaxen do Cruficado, toda ela dunha soa peza. A súa altura é de 63 cm. Doutro lado da Cruz aparece a Virxe sobre un globo e cun pé aplastando a serpe. Ten unha espada clavada no corazón. Mide esta imaxen 63 cm.
O Cruceiro ata o capitel é de pedra de granito das canteiras de Portugal. E o capitel de arriba, foi labrado en pedra de gran do pobo lusitano de Afife.
Foi o artista desta obra D. José-Antonio Ramallosa, da Freguesía de Gondarém (Portugal). Importou a súa realización 6.500 reais. Foron tódolos materiais por conta do Mestre, menos a cal para a cimentación, as madeiras dos andamios e as varas dos tiros.
Firmouse o contrato de obra do Cruceiro o día 11 de abril do 1875, tendo como prazo para a súa realización ata o día 15 de xullo do mesmo ano. Estiveron presentes e asinaron o documento: D. Serafín Vicente Alonso, Cura Párroco; D. José-Antonio Ramallosa, mestre canteiro; e os consiliarios e testigos: D. Miguel Fernández, D. Manuel Souto, D. Juan-Benito Álvarez e Benito Souto. Ésta obra non foi rematada no prazo previsto no contrato, xa que ata o día 6 de xullo de 1877 o Mestre canteiro non fai entrega do Monumento ó Cura-Párroco D. Serafín Vicente Alonso, e Consiliarios, D.Benito Moure e D. Manuel Fernández, que efectúan o derradeiro pago do mesmo e asinan todos a unha o testimonial de conformidade.
O 21 de abril do 1906 colocoúse un enreixado de ferro con lanzas que rodea o Cruceiro, para que estivese máis preservado. Realizou esta obra o ferreiro D. Juan Pantaleón, de A Guarda (Pontevedra). Ascendeu o seu custo á suma de 1.576 reais, que foron pagados con fondos de San Campio, cuya autorización había sido obtida do Sr. Obispo o día 17 do mesmo mes e ano.
A imaxen da Santísima Virxe no Cruceiro caiu e desfíxose no ano 1910, e foi colocada outra nova o 13 de xuño de 1911. Realizou esta nova obra o Mestre D. Manuel González. Seu custo foi de 700 reais. Pagouse o seu importe tamén con fondos da devoción de San Campio, obténdose o correspondente permiso diocesano o día 6 do mes e ano citados.
AUTOR.-
José Luis Portela Trigo
A fe dos nosos antepasados grita hoxe dende o silencio do noso maxestuoso Cruceiro. Entre os anos 1871 e 1874 lévase a cabo a obra de reforma e ampliación do templo parroquial, e no ano 1875, como se dun broche de ouro se tratara constrúise o noso Cruceiro, como se fose un mandato que a mesma vida impoñía, e é que a fe cando é viva non pode encerrarse, e se isto pretendérase facer, estouparía como un volcán.
O Cruceiro da Praza do Telleiro é unha fermosa peza arquitectónica de orde composta. Prescindindo da fachada do templo parroquial é a xoia máis preciada do entorno histórico artístico parroquial.
A cimentación está composta por pedra de pizarra e cal. Sobre a cimentación ten un enlosado, no seu perímetro, de sillería de 42 cm. de ancho e 12,25 cm. de groso. O enlosado sirve de apoio a base do cruceiro, que ten 90 cm. de alto, gardando a mesma forma circular, e formando unha escocia de arriba abaixo, dividida en tres fileiras de sillería.
Sobre a base ten catro escalóns, formando cada un, un polígono regular de oito lados tamén de sillería con as súas cornisas. Sobre os escalóns apoia un pedestal de 1,60 m. de alto, gardando a mesma forma de polígono que os banzos. Cada un dos lados ten 44 cm. de ancho. E nos oito lados leva oito emblemas da Pasión en relieve; un por lado.
O pedestal sostén o asta circular e o capitel con unha altura de 4,20 m., incluida a base e a cornixa, adornada de florituras, propias da orde corintia. O capitel destaca coas follas de acanto. Sobre o capitel arranca unha peza con a súa escocia que sirve de base á Cruz, labrada figurando madeira rústica.
A Cruz leva dun lado a imaxen do Cruficado, toda ela dunha soa peza. A súa altura é de 63 cm. Doutro lado da Cruz aparece a Virxe sobre un globo e cun pé aplastando a serpe. Ten unha espada clavada no corazón. Mide esta imaxen 63 cm.
O Cruceiro ata o capitel é de pedra de granito das canteiras de Portugal. E o capitel de arriba, foi labrado en pedra de gran do pobo lusitano de Afife.
Foi o artista desta obra D. José-Antonio Ramallosa, da Freguesía de Gondarém (Portugal). Importou a súa realización 6.500 reais. Foron tódolos materiais por conta do Mestre, menos a cal para a cimentación, as madeiras dos andamios e as varas dos tiros.
Firmouse o contrato de obra do Cruceiro o día 11 de abril do 1875, tendo como prazo para a súa realización ata o día 15 de xullo do mesmo ano. Estiveron presentes e asinaron o documento: D. Serafín Vicente Alonso, Cura Párroco; D. José-Antonio Ramallosa, mestre canteiro; e os consiliarios e testigos: D. Miguel Fernández, D. Manuel Souto, D. Juan-Benito Álvarez e Benito Souto. Ésta obra non foi rematada no prazo previsto no contrato, xa que ata o día 6 de xullo de 1877 o Mestre canteiro non fai entrega do Monumento ó Cura-Párroco D. Serafín Vicente Alonso, e Consiliarios, D.Benito Moure e D. Manuel Fernández, que efectúan o derradeiro pago do mesmo e asinan todos a unha o testimonial de conformidade.
O 21 de abril do 1906 colocoúse un enreixado de ferro con lanzas que rodea o Cruceiro, para que estivese máis preservado. Realizou esta obra o ferreiro D. Juan Pantaleón, de A Guarda (Pontevedra). Ascendeu o seu custo á suma de 1.576 reais, que foron pagados con fondos de San Campio, cuya autorización había sido obtida do Sr. Obispo o día 17 do mesmo mes e ano.
A imaxen da Santísima Virxe no Cruceiro caiu e desfíxose no ano 1910, e foi colocada outra nova o 13 de xuño de 1911. Realizou esta nova obra o Mestre D. Manuel González. Seu custo foi de 700 reais. Pagouse o seu importe tamén con fondos da devoción de San Campio, obténdose o correspondente permiso diocesano o día 6 do mes e ano citados.
AUTOR.-
José Luis Portela Trigo
jueves, 11 de octubre de 2007
Santuario de San Campio "de lonxe"
Vista aérea do Santuario de San Campio "de lonxe"-Figueiró
Ubicado na Provincia de Pontevedra, Concello de Tomiño, carretera C 550, Km. 190,5 dirección Tui-A Guarda. SAN CAMPIO , soldado romano, padece o martirio nos tempos dos emperadores Diocleciano y Maximiliano, ano 306, e é sepultado o seu santo corpo, polos seus compañeiros na fe, no cemiterio de San Calixto - Catacumbas- en Roma. Polo seu exemplo e firmeza en confesala súa fe en Cristo, seguen no camiño do martirio a súa muller Arquelaida e os tres fillos de corta idade. O comenzo da devoción a SAN CAMPIO "de lonxe", en Figueiró, perdese na lexanía dos siglos. O suntuoso Santuario onde venerase hoxe, data do ano 1804, e foi construido sobor dunha antiga capela na honra de San Antonio de Padua. Foi reedificado nos anos 1871-1874. Consolidouse en 1974 e reformouse no ano 1993. Acuden diariamente romeiros que chegan dos lugares mais recónditos de Galicia e da parte Norte de Portugal. O nome que recibe de SAN CAMPIO "de lonxe" debese a que os romeiros veñen a pe dende moitos kilómetros de distancia, e queda lonxe o Santuario, en relación a outros lugares onde venerase este Santo. Tamén coñecese coma SAN CAMPIO "do monte" polo peregrinar dos romeiros por montes ou matorraies buscando atallos para chegar primeiro os pes do Santo. Invocaselle para toda clase de enfermidades, especialmente nas de cancro, reumáticas e nerviosas ou mentales. En tempos pasados foi "o gran médico venturoso" o que se recurría para curar todo "meigallo" e tamén os que sufrían de "ramo cativo", é dicir, posesion diabólica.
Conforme fora a enfermidade na que o Santo mostrou a súa intercesión -ou para a que esperan alcanzar- serán os exvotos que se lle ofrecen. Disto ven que centos de figuras de cera, representando mans, pes, cabezas, gargantas, estómagos, peitos, corpos enteiros, etc., sexan depositados no seu altar.
Tamén son frecuentes as promesas de pesarse o trigo, centeo ou sal. O ofrendante paga o seu peso na especie indicada ou seu importe en metálico. Para cumplir este voto hai unha pesa moi antiga ou balanza colgante, a modo de báscula romana, onde nun platillo colocase o romeiro e no outro a materia da ofrenda. Por ter sido soldado tenselle por patrón ou protector tutelar dos xóvenes que sirven á Patria. Denantes de iren o servicio peregrinan a San Campio buscando a sua protección e moitos -coma símbolo- ofrecenlle a corbata, e o regresar veñen a darlle gracias, e si obtiveron algunha medalla ou triunfo nas campañas tamén lla ofrendan, rendindo esta homenaxe ó seu Capitán.
Conforme fora a enfermidade na que o Santo mostrou a súa intercesión -ou para a que esperan alcanzar- serán os exvotos que se lle ofrecen. Disto ven que centos de figuras de cera, representando mans, pes, cabezas, gargantas, estómagos, peitos, corpos enteiros, etc., sexan depositados no seu altar.
Tamén son frecuentes as promesas de pesarse o trigo, centeo ou sal. O ofrendante paga o seu peso na especie indicada ou seu importe en metálico. Para cumplir este voto hai unha pesa moi antiga ou balanza colgante, a modo de báscula romana, onde nun platillo colocase o romeiro e no outro a materia da ofrenda. Por ter sido soldado tenselle por patrón ou protector tutelar dos xóvenes que sirven á Patria. Denantes de iren o servicio peregrinan a San Campio buscando a sua protección e moitos -coma símbolo- ofrecenlle a corbata, e o regresar veñen a darlle gracias, e si obtiveron algunha medalla ou triunfo nas campañas tamén lla ofrendan, rendindo esta homenaxe ó seu Capitán.
Imaxen de San Campio "de lonxe"
HORARIO DE CULTO NO SANTUARIO
Todos os días: Ás 20 h. no inverno - ás 21 h. no verán.
Domingos e festivos: 17 e 20 h. no inverno - 17 e 21h. no verán.
CALENDARIO DA FESTA DE SAN CAMPIO
Celébrase a festa de S. Campio o venres, sábado e domingo da derradeira semana do mes de xullo.
Comenza a novena o xoves da penúltima semana do mes de xullo, ás 21 horas da tarde.
O último venres de xullo.
Misas ás 12, Misa do doente e 21 h. (derradeiro día da novena).
Último sábado de xullo:
Misas: pola mañán: 7:00-7:45-8:30-9:15-10:00-10:45-11:30-12:00 h.
Ás 12:30 h. misa solemne e procesión. Pola tarde:17:00-18:00 e 21:00 h.
Último domingo de xullo:
Misas: pola mañán: 7:00-7:45-8:30-9:15-10:00-10:45-11:30-12:00 h. Ás 12:30 h. misa solemne e procesión. Pola tarde: 17:00-18:00-19:00-20:00 e 21:00 h.
O xoves posterior á Festa, ás 17:30 hai Funeral Solemne de sufraxio por todos os devotos de San Campio.
SERVICIOS DO SANTUARIO
Dirección espiritual; reencontro con Deus.
Servizos penitenciales e de confesións.
Área de reflexión; biblioteca espiritual.
Salóns de reunións con TV, vídeo,DVD, compacdisc, casette.
Auditorio espiritual ao aire libre para conferencias.
Área de esparcemento:
Comedor cuberto ao aire libre para 140 persoas.
Comedor pechado ao aire libre para 100 persoas.
Parque con mesas-comedor.
Área de acampada (2.500m2).
Fonte do Santo.
Fonte do peregrino.
Capela de ofrendas e de pesas.
Botafumeiros.
Obras de arte en pedra e madeira.
Libro de Peticións de favores e de Acción de Grazas.
Refuxio de peregrinos (con 55 camas en literas).
Cociña con servizos para 150 persoas.
Máis información na páxina web da Diócese de Tui-Vigo.
Santuario de San Campio de Lonxe.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
